У ліпені 1921 года першым рэктарам БДУ стаў выбітны навуковец, гісторык, даследчык, беларусіст Уладзімір Пічэта, які заклаў падмурак беларускай універсітэцкай думкі, унёс неацэнны ўклад у фарміраванне нацыянальнай навукі.
Язэп Каранеўскі быў прызначаны рэктарам у кастрычніку 1929 года. Ён актыўна займаўся пытаннямі студэнцкага жыцця: палепшыў побыт і матэрыяльную забяспечанасць студэнтаў, укараніў вучэбную практыку ва універсітэцкую адукацыю.
У снежні 1931 года рэктарам БДУ быў прызначаны дзеяч народнай асветы Іван Ермакоў. Яго праца ва ўніверсітэце была звязана з цяжкім часам пераўтварэння сістэмы навучання ў БДУ.
У сакавіку 1934 года рэктарам БДУ стаў Анані Дзякаў. Пры ім канчаткова склалася структура ўніверсітэта ў выглядзе факультэтаў, кафедраў і лабараторый. На поўную магутнасць запрацавала аспірантура, узрасла агульная колькасць студэнтаў.
У ліпені 1937 года рэктарам БДУ стаў Нічыпар Бладыка, які за 5 месяцаў кіравання універсітэтам павялічыў завочны сектар у БДУ, актыўна займаўся пытаннямі пражывання студэнтаў.
У студзені 1938 года рэктарам БДУ стаў Уладзімір Бабраўніцкі. Ён актыўна займаўся навуковымі кадрамі БДУ, увёў штатную сістэму выкладання, а за свае намаганні атрымаў узнагароду «За выдатную працу ў галіне асветы».
Парфен Савіцкі быў прызначаны рэктарам БДУ ў снежнi 1938 года. Яму ўдалося не толькі нармалізаваць атмасферу ў педагагічным калектыве і палепшыць дысцыпліну студэнтаў, але і захаваць універсітэт падчас Вялікай Айчыннай вайны.
У снежні 1946 года рэктарам БДУ быў прызначаны Уладзімір Тамашэвіч. З яго імем звязана заснаванне Студэнцкага навуковага таварыства, новых аддзяленняў у БДУ. Сіламі калектыва ўніверсітэта адноўлены корпусы і аб'екты БДУ.
Рэктарам БДУ ў ліпені 1949 года быў прызначаны Іван Чымбург, які актыўна адстойваў інтарэсы ўніверсітэта, дамагаўся ўкаранення гісторыі Беларусі і беларускай мовы ў навучальных планах.
У жніўні 1952 года пасаду рэктара заняў Канстанцін Лукашоў. З яго імем звязаны перыяд росту паказчыкаў універсітэта, у гэты час пакладзены пачатак міжнародных кантактаў БДУ.
У красавіку 1957 года рэктарам БДУ стаў Антон Сеўчанка. Пры ім БДУ імкліва рос не толькі як навучальная ўстанова, але і як храм навукі, замацоўваючы тыя падмуркі, якія былі закладзены ў 1920-я гады першым рэктарам — Уладзімірам Пічэтай.
Усевалад Сікорскі ўзначаліў БДУ ў кастрычніку 1972 года. За гэты час рэктар распачаў спробы інтэграцыі навукі і адукацыі, пачаў працу па ператварэнні БДУ ў навукова-метадычны цэнтр, асаблівую ўвагу надаваў дысцыпліне студэнтаў і выкладчыкаў.
Уладзімір Белы стаў рэктарам БДУ ў чэрвені 1978 года. За сваю актыўную дзейнасць на карысць навукі і ўніверсітэта яго празвалі «вечным рухавіком» — вынікі працы Уладзіміра Белага адбіліся на якасным росце паказчыкаў універсітэта.
У студзені 1983 года Леанiд Кісялеўскі стаў рэктарам БДУ. За час яго працы сур'ёзна рэфармаваны кафедры грамадскіх навук, пры БДУ створаны навуковы цэнтр аэракасмічнай дыягностыкі прыродных рэсурсаў Зямлі.
У красавіку 1990 года рэктарам БДУ быў абраны Фёдар Капуцкі. Яго патрабавальнасць, эрудыцыя і арганізатарскі талент пазітыўна адбіліся на дабрабыце універсітэта. Праведзена вялікая работа па інфарматызацыі навучальнага працэсу ў БДУ.
Аляксандр Казулін стаў рэктарам БДУ ў жніўні 1996 года. Актыўна садзейнічаў развіццю міжнародных сувязяў БДУ, рэфармаваў сістэму падрыхтоўкі спецыялістаў па ўзоры вядучых еўрапейскіх універсітэтаў.
У 2003 годзе рэктарам БДУ стаў Васіль Стражаў, які садзейнічаў далейшаму развіццю ўніверсітэта і прыкладаў намаганні для таго, каб зрабіць БДУ родным домам для студэнтаў.
З 2008 года рэктарам БДУ з'яўляецца Сяргей Абламейка. Пад кіраўніцтвам Сяргея Абламейка БДУ пастаянна нарошчвае свой адукацыйны і навуковы капітал, умацоўвае пазіцыі ў міжнародных рэйтынгах.
У верасні 2017 года рэктарам БДУ стаў Андрэй Кароль. Андрэй Дзмітрыевіч прыхільнік дыялагічнага падыходу ў адукацыі і кіраванні, таму актыўна ўкараняе ў БДУ канцэпцыю адкрытага і эўрыстычнага дыялогу.

bsu new

1921
 
1929
 
1931
 
1934
 
1937
 
1938
 
1938
 
1946
 
1949
 
1952
 
1957
 
1972
 
1978
 
1983
 
1990
 
1996
 
2003
 
2008
 
2017
 

А вы ведалі, што у гэты дзень

29 лістапада 1923

Балтийский и Славянский институты Лейпцигского университета обратились в правление БГУ с просьбой выслать первые номера научного альманаха «Труды БГУ». Это ежегодное издание было основано в 1921 году и выходило до 1937 года. В 2006 - издание журнала было возобновлено.

  • 1919–1920 гг.

    Пралог

    1919–1920 гг.
    Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт пачаў адлік сваёй дзейнасці з 30 кастрычніка 1921 г. Гэта стала знамянальнай падзеяй у гісторыі беларускага народа.

  • 1921–1925 гг.

    Пачатак

    1921–1925 гг.
    Стварыць з нуля ў Беларусі ўніверсітэт было па сіле толькі кампетэнтным людзям. А з улікам абставін гэта азначала, што імі маглі быць у большасці сваёй вопытныя і аўтарытэтныя прафесары былых імператарскіх расійскіх універсітэтаў і іншых ВНУ.

  • 1926–1929 гг.

    Станаўленне

    1926–1929 гг.
    Кожны ўніверсітэт адметны сваёй шматбаковай дзейнасцю: ён уплывае на грамадства, дзяржаву, асобу, ажыццяўляючы адукацыйныя і выхаваўчыя функцыі, навуковыя фундаментальныя і прыкладныя даследаванні.

  • 1930–1941 гг.

    Выпрабаванні

    1930–1941 гг.
    Ажыццяўленне ідэі беларускага ўніверсітэта на ўсіх этапах яго існавання патрабавала матэрыяльнага забеспячэння. Арганізатарам БДУ перш за ўсё трэба было знайсці больш-менш прыстасаваныя будынкі.

Родился 25 февраля 1912 г. в д. Улуки Славгородского района Могилевской области в семье крестьянина. В 1932 г. поступил на рабфак, затем на химический факультет Белорусского государственного университета, который с отличием окончил в 1938 г. и был оставлен работать ассистентом кафедры органической химии. С марта 1942 г. по октябрь 1945 г. И. Г. Тищенко находился в рядах Советской Армии, прошел путь от рядового до офицера. За участие в операциях Великой Отечественной войны И. Г. Тищенко награжден орденом “Красная звезда” (1944 г.), “Отечественной войны” IIстепени (1985 г.) и тремя медалями. В 1946 г. он вернулся на химический факультет БГУ, где продолжил свою работупервоначальнов должности старшего преподавателя, а с 1953 г.– доцента кафедры органической химии. В 50-х годах стажировался в г. Москва под руководством академика И. Н. Назарова. С 1953 по 1965 гг. И. Г. Тищенко был деканом химического факультета и заведовал кафедрой органической химии(1963-1987 гг.).Тищенко Иван Григорьевич (1912-1987

В 1953 г. И. Г. Тищенко защитил кандидатскую диссертацию на тему “α-Окиси винилаллилкетонов и их превращения”, в 1966 г. –докторскую диссертацию “Исследование эпоксидных и гидропероксидных соединений α,β-непредельных кетонов алифатического ряда”.В марте 1968 г. он удостоен звания профессора, в 1974 г. избран членом-корреспондентом АН БССР. По совокупности научно-педагогических заслуг И. Г. Тищенко присвоено почетное звание Заслуженного деятеля науки БССР (1982). Его деятельность отмечена многими правительственными наградами: Орденом Трудового Красного Знамени (1971 г.), медалями “За трудовое отличие” (1961 г.), “За доблестный труд” (1970), почетными грамотами Президиума Верховного Совета БССР (1953, 1972 гг.), Почетными грамотами Минвуза БССР (1982, 1987 гг.).И. Г. Тищенко занесен в Книгу почета БГУ.

Основу научных интересов Ивана Григорьевича составляли непредельные соединения, трехчленные карбои гетероциклы. Им совместно с сотрудниками кафедры разработаны методы синтеза ацилоксиранов, изучены закономерности их реакций с нуклеофильными и электрофильными реагентами, проведено систематическое изучение жидкофазного окисления непредельных органических соединений (енонов, ненасыщенных спиртов) в присутствии пероксидов и молекулярного кислорода, найдены новые пути для синтеза инициаторов полимеризации олефинов и антипиренов. На основе превращений трехчленных циклов предложеныудобные способы получения труднодоступныхполифункциональныхсоединений: аминооксикетонов, кетосульфидов, феноксикислот,α- и γ-нитрокетонов, 1,5-дикетонов,а также производных соединений гетероциклического ряда: хромонов, пиронов, фуранов, 1,3-диоксоланов, хинолинов, пиридинов, 3-гидрокси-4-пиперидонов, пиразолов и гидрированных имидазолов. Для многих синтезированных веществ обнаружена выраженная антивирусная, фунгицидная, росторегулирующая и другие виды активности, аминооксикетоны используются для определения молибдена и титана в сталях и сплавах. В работах И. Г. Тищенко большое внимание уделяется выяснению регио- и стереоселективности реакций и установлению конфигурации полученных соединений.

Помимо научной работы, И. Г. Тищенкозанимал должность председателя специализированного Совета по защите диссертаций на соискание ученой степени доктора химических наук, был ответственным редактором журнала “Вестник БГУ им. Ленина, серия II”, членом HTCМинвуза, членом комиссии АН БССР по государственным премиям в области науки и техники, возглавлял на общественных началах лабораторию органического синтеза НИИ Физико-химических проблем БГУ.

И. Г. Тищенко подготовлены 2 доктора и 16 кандидатов химических наук.

Член-корреспондент И.Г. Тищенко скончался 08.07.1987.

Основные труды:

Автор более 130 научных работ и 8 авторских свидетельств на изобретения.

1. И. Н. Назаров, А. А. Ахрем, И. Г. Тищенко.ЖОХ, 25, 725 (1955); Изв. АН СССР, ОХН, 1457 (1956).
2. И. Г. Тищенко, А. А. Ахрем, И. Н. Назаров.ЖОХ, 29, 809 (1959).
3. И. Г.Тищенко, в сб.: “Жидкофазное окисление непредельных органических соединений”, ред. Б. В. Ерофеев, И. Г. Тищенко. – Минск: Изд-во М-ва высш., сред. спец. и профессионального образования БССР, 123 (1961).
4. И. Г. Тищенко. ЖОХ, 33, 2613 (1963); ЖОрХ, 1, 869 (1965).
5. И. Г.Тищенко, в сб.: “ Гетерогенные реакции и реакционная способность”, ред. М. М. Павлюченко, И. Г. Тищенко. – Минск: Высш. школа, 242 (1964).
6. И. Г. Тищенко, Л. С. Станишевский.Весцi АН БССР, сер. хим. н., 1967, №3, 132.
7. И. Г. Тищенко, В. В. Березовский.ХГС, 273 (1969).
8. И. Г. Тищенко, В. Н. Сытин, И. Ф. Ревинский.ЖОрХ, 7, 1410 (1971); 13, 347 (1977).
9. И. Г. Тищенко, О. Г. Кулинкович, Ю. В. Глазков, М. К. Пирштук.ЖОрХ, 11, 576 (1975).
10. И. Г. Тищенко, О. Г. Кулинкович, Ю. В. Глазков.ЖОрХ, 11, 581 (1975).
11.И. Г. Тищенко, О. Г. Кулинкович, Н. В. Масалов. ЖОрХ, 16, 1203 (1980).

FaLang translation system by Faboba
  • Універсітэцкі гарадок,

    Універсітэцкі гарадок,

    у цэнтры якога размяшчаўся парк і фантан. Від на фантан і Дом урада (канец 1930-х гг.).
  • 4-х-павярховы галоўны аўдыторны будынак БДУ.

    4-х-павярховы галоўны аўдыторны будынак БДУ.

    У iм была актавая зала на 1000 чалавек, а на цокальным паверсе размяшчаўся інтэрнат для 250-ці студэнтаў. Захаваўся на сучасным этапе ў перабудаваным выглядзе. Сёння з'яўляецца корпусам БДПУ імя М. Танка (1930-я гг.).
  • Будынак БДУ №1.

    Будынак БДУ №1.

    Будынкам БДУ №1 стала былая гімназія Фальковіча (сучасны гістарычны факультэт) (1920-я гг.).
  • Панарама ўніверсітэцкага гарадка.

    Панарама ўніверсітэцкага гарадка.

    Выгляд з боку Земляробчага завулка. Злева – будынкі медыцынскага і анатамічнага карпусоў, у цэнтры – прыродазнаўчы корпус (сучасны геаграфічны факультэт), справа – хімічны корпус (сёння будынак НДІ ядзерных праблем) і будынак фізіка-матэматычнага факультэта (цяперашні рэктарат) (1933 г.).