У ліпені 1921 года першым рэктарам БДУ стаў выбітны навуковец, гісторык, даследчык, беларусіст Уладзімір Пічэта, які заклаў падмурак беларускай універсітэцкай думкі, унёс неацэнны ўклад у фарміраванне нацыянальнай навукі.
Язэп Каранеўскі быў прызначаны рэктарам у кастрычніку 1929 года. Ён актыўна займаўся пытаннямі студэнцкага жыцця: палепшыў побыт і матэрыяльную забяспечанасць студэнтаў, укараніў вучэбную практыку ва універсітэцкую адукацыю.
У снежні 1931 года рэктарам БДУ быў прызначаны дзеяч народнай асветы Іван Ермакоў. Яго праца ва ўніверсітэце была звязана з цяжкім часам пераўтварэння сістэмы навучання ў БДУ.
У сакавіку 1934 года рэктарам БДУ стаў Анані Дзякаў. Пры ім канчаткова склалася структура ўніверсітэта ў выглядзе факультэтаў, кафедраў і лабараторый. На поўную магутнасць запрацавала аспірантура, узрасла агульная колькасць студэнтаў.
У ліпені 1937 года рэктарам БДУ стаў Нічыпар Бладыка, які за 5 месяцаў кіравання універсітэтам павялічыў завочны сектар у БДУ, актыўна займаўся пытаннямі пражывання студэнтаў.
У студзені 1938 года рэктарам БДУ стаў Уладзімір Бабраўніцкі. Ён актыўна займаўся навуковымі кадрамі БДУ, увёў штатную сістэму выкладання, а за свае намаганні атрымаў узнагароду «За выдатную працу ў галіне асветы».
Парфен Савіцкі быў прызначаны рэктарам БДУ ў снежнi 1938 года. Яму ўдалося не толькі нармалізаваць атмасферу ў педагагічным калектыве і палепшыць дысцыпліну студэнтаў, але і захаваць універсітэт падчас Вялікай Айчыннай вайны.
У снежні 1946 года рэктарам БДУ быў прызначаны Уладзімір Тамашэвіч. З яго імем звязана заснаванне Студэнцкага навуковага таварыства, новых аддзяленняў у БДУ. Сіламі калектыва ўніверсітэта адноўлены корпусы і аб'екты БДУ.
Рэктарам БДУ ў ліпені 1949 года быў прызначаны Іван Чымбург, які актыўна адстойваў інтарэсы ўніверсітэта, дамагаўся ўкаранення гісторыі Беларусі і беларускай мовы ў навучальных планах.
У жніўні 1952 года пасаду рэктара заняў Канстанцін Лукашоў. З яго імем звязаны перыяд росту паказчыкаў універсітэта, у гэты час пакладзены пачатак міжнародных кантактаў БДУ.
У красавіку 1957 года рэктарам БДУ стаў Антон Сеўчанка. Пры ім БДУ імкліва рос не толькі як навучальная ўстанова, але і як храм навукі, замацоўваючы тыя падмуркі, якія былі закладзены ў 1920-я гады першым рэктарам — Уладзімірам Пічэтай.
Усевалад Сікорскі ўзначаліў БДУ ў кастрычніку 1972 года. За гэты час рэктар распачаў спробы інтэграцыі навукі і адукацыі, пачаў працу па ператварэнні БДУ ў навукова-метадычны цэнтр, асаблівую ўвагу надаваў дысцыпліне студэнтаў і выкладчыкаў.
Уладзімір Белы стаў рэктарам БДУ ў чэрвені 1978 года. За сваю актыўную дзейнасць на карысць навукі і ўніверсітэта яго празвалі «вечным рухавіком» — вынікі працы Уладзіміра Белага адбіліся на якасным росце паказчыкаў універсітэта.
У студзені 1983 года Леанiд Кісялеўскі стаў рэктарам БДУ. За час яго працы сур'ёзна рэфармаваны кафедры грамадскіх навук, пры БДУ створаны навуковы цэнтр аэракасмічнай дыягностыкі прыродных рэсурсаў Зямлі.
У красавіку 1990 года рэктарам БДУ быў абраны Фёдар Капуцкі. Яго патрабавальнасць, эрудыцыя і арганізатарскі талент пазітыўна адбіліся на дабрабыце універсітэта. Праведзена вялікая работа па інфарматызацыі навучальнага працэсу ў БДУ.
Аляксандр Казулін стаў рэктарам БДУ ў жніўні 1996 года. Актыўна садзейнічаў развіццю міжнародных сувязяў БДУ, рэфармаваў сістэму падрыхтоўкі спецыялістаў па ўзоры вядучых еўрапейскіх універсітэтаў.
У 2003 годзе рэктарам БДУ стаў Васіль Стражаў, які садзейнічаў далейшаму развіццю ўніверсітэта і прыкладаў намаганні для таго, каб зрабіць БДУ родным домам для студэнтаў.
З 2008 года рэктарам БДУ з'яўляецца Сяргей Абламейка. Пад кіраўніцтвам Сяргея Абламейка БДУ пастаянна нарошчвае свой адукацыйны і навуковы капітал, умацоўвае пазіцыі ў міжнародных рэйтынгах.
У верасні 2017 года рэктарам БДУ стаў Андрэй Кароль. Андрэй Дзмітрыевіч прыхільнік дыялагічнага падыходу ў адукацыі і кіраванні, таму актыўна ўкараняе ў БДУ канцэпцыю адкрытага і эўрыстычнага дыялогу.

bsu new

1921
 
1929
 
1931
 
1934
 
1937
 
1938
 
1938
 
1946
 
1949
 
1952
 
1957
 
1972
 
1978
 
1983
 
1990
 
1996
 
2003
 
2008
 
2017
 

А вы ведалі, што у гэты дзень

03 кастрычніка 1930

По Земледельческому переулку открыта студенческая столовая на 2 тыс. обедов в день.

  • 1919–1920 гг.

    Пралог

    1919–1920 гг.
    Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт пачаў адлік сваёй дзейнасці з 30 кастрычніка 1921 г. Гэта стала знамянальнай падзеяй у гісторыі беларускага народа.

  • 1921–1925 гг.

    Пачатак

    1921–1925 гг.
    Стварыць з нуля ў Беларусі ўніверсітэт было па сіле толькі кампетэнтным людзям. А з улікам абставін гэта азначала, што імі маглі быць у большасці сваёй вопытныя і аўтарытэтныя прафесары былых імператарскіх расійскіх універсітэтаў і іншых ВНУ.

  • 1926–1929 гг.

    Станаўленне

    1926–1929 гг.
    Кожны ўніверсітэт адметны сваёй шматбаковай дзейнасцю: ён уплывае на грамадства, дзяржаву, асобу, ажыццяўляючы адукацыйныя і выхаваўчыя функцыі, навуковыя фундаментальныя і прыкладныя даследаванні.

  • 1930–1941 гг.

    Выпрабаванні

    1930–1941 гг.
    Ажыццяўленне ідэі беларускага ўніверсітэта на ўсіх этапах яго існавання патрабавала матэрыяльнага забеспячэння. Арганізатарам БДУ перш за ўсё трэба было знайсці больш-менш прыстасаваныя будынкі.

ПЕТРОВИЧ Павел Григорьевич родился 24 ноября 1909 г. в д. Лучники Слуцкого района Минской области. В 1929 г. после окончания Слуцкого педагогического техникума был направлен в Коленскую начальную среднюю школу Житковичского района, где работал школьным учителем, а затем заведующим учебной частью. В 1933 г. поступил на биологический факультет Белорусского государственного университета. Еще в студенческие годы П.Г. Петрович начал серьезно заниматься научной работой на кафедре зоологии, участвовал в экспедициях по изучению планктона озер Беларуси. Первая научная работа, сделанная им в студенческие годы, была опубликована в «Зоологическом журнале» (г. Москва). В 1938 г. после окончания с отличием университета П.Г. Петрович был направлен в Гомельский педагогический институт, где начал работать в должности ассистента, а затем – старшего преподавателя. На фронт ушел в конце ноября 1939 г., когда началась советско-финская война, где получил тяжелое ранение и был комиссован. Во время Великой отечественной войны находился на трудовом фронте – вначале работал в Ботаническом саду Всесоюзной сельскохозяйственной выставки под руководством академика Н.В. Цицина, а с декабря 1943 г. по 1946 г. – начальником Отдела педагогических училищ Наркомпроса БССР. За трудовую деятельность в годы войны награжден «Медалью за доблестный труд в Великой Отечественной Войне 1941-1945 гг.» и Грамотой Верховного Совета БССР (1945).

После окончания Великой Отечественной войны в 1946 г. П.Г. Петрович вернулся в БГУ на кафедру зоологии и приступил к работе в должности старшего преподавателя. В это время кафедру зоологии беспозвоночных возглавлял профессор Л.А. Зенкевич, а затем после 1946 г. – профессор Г.Г. Винберг– известные гидробиологи СССР. В 1946–1949 гг. при биологическом факультете был создан научно-исследовательский институт биологии, основным направлением работ которого была биологическая продуктивность водоемов БССР. П.Г. Петрович с головой окунулся в научную работу. По инициативе профессора Л.А. Зенкевича и Г.Г. Винберга еще в 1946 г. на озере Нарочь начала формироваться университетская база для проведения гидробиологических исследований полустационарного характера и летних практик студентов биологического факультета. В организации учебно-научной базы на озере Нарочь деятельное участие приняли П.Г. Петрович и его коллега по работе, близкий друг, М.М. Драко. Оба очень любили Нарочанскую станцию и гордились ею. Они не мыслили свою жизнь без экспедиций по озерам, без летних практик студентов, неустроенного быта и той «научно-товарищеской» атмосферы, которая была между преподавателями, их семьями и студентами.

Позже под руководством Г.Г. Винберга гидробиологическими исследованиями были охвачены Браславские озера, пойменные водоемы среднего течения реки Припять, озеро Червонное, Полесские озера, а также озера Поставского района. В это время в значительной мере на основе материалов, полученных при изучении озера Нарочь и окрестных крупных рыбопромысловых озер – Мястро, Баторино, Мядель, были выполнены диссертации П.Г. Петровича «Зоопланктон озер западных областей БССР» и и М.М. Драко – «Видовой состав, количественное различие и кормовое значение донной фауны промысловых озер БССР» и др. Изучение водоемов Беларуси было продолжено экспедициями, работавшими в 1954–1955 гг. В 1954 г. были обследованы река Птичь и ее пойменные водоемы, в 1955 г. – река Ясельда и связанные с ней озера Споровское, Черное и Белое. Многолетние экспедиционные работы обусловили необходимость впоследствии направить усилия на изучение влияния зарегулирования стоков рек и созданных на их основе водохранилищ.

Сопоставление количественных данных за ряд лет по зоопланктону, проведенное Петровичем П.Г., позволило ему написать монографию «Многолетние показатели развития зоопланктона озер» («Наука», Москва, 1972 г.). Всего им было опубликовано более 100 научных и методических работ, тематика значительной части которых впоследствии была связана с выполнением проектов в рамках Международной биологической программы. Им подготовлено 4 кандидата наук.

В период с 1953 г. по 1972 г. П.Г. Петрович – декан биологического факультета, совмещая эту должность с заведованием кафедрой зоологии беспозвоночных с 1967 по 1974 гг. Затем работал доцентом кафедры общей экологии, вплоть до выхода на пенсию в 1984 г. Трудовой стаж его в Белорусском государственном университете – 38 лет, в должности декана – 19 лет. Авторитет, знания, опыт, организаторский талант были органично были слиты в одном человеке – декане, что позволяло ему в то сложное время успешно решать множество сложных и ответственных задач. В период работы П.Г. Петровича в должности декана на факультет были приглашены для педагогической и научной работы такие видные специалисты в различных областях биологии, как академик АН СССР П.Ф. Рокицкий, академик АН БССР Н.В. Турбин – генетики с мировыми именами, академик АН БССР А.С. Вечер – биохимик растений; академик АН БССР Сержанин И.Н. – зоолог; профессор П.А. Буланов – микробиолог; профессора Л.С. Черкасова и А.Т. Пикулев– биохимики; профессор А.В. Константинов– цитогенетик; автор 5 учебников по цитологии и эволюции; профессор И.К. Лопатин – энтомолог с мировым именем; профессор Е.П. Кесарева– физиолог человека и животных; профессора Б.Я. Эльберт и Ю.К. Фомичев – микробиологи и др. Этот период его трудовой деятельности характеризовался поступательным развитием факультета, – в эти годы были организованы кафедры микробиологии (1960 г.) и биохимии (1964 г.), произошло разделение кафедры дарвинизма, генетики, физиологии человека и животных на две независимые кафедры (1957 г.), созданы успешно работающие и в настоящее время научные школы по актуальным направлениям биологической науки. Факультет стал центром фундаментальных научных исследований. Практически все основные курсы биологического факультета обеспечивались заслуженными лекторами – известными как в нашей стране, так и за ее пределами, имеющими звание академиков, член-корреспондентов и профессоров. Благодаря этому уровень подготовки специалистов-биологов являлся очень высоким.

П.Г. Петрович длительное время (с 1966 по 1982 гг.) возглавлял Белорусское отделение Всесоюзного гидробиологического общества (ВГБО) АН СССР, в период с 1971 по 1987 г. был членом Научного Совета этого общества, членом Научного Совета по проблемам гидробиологии, ихтиологии и использования ресурсов водоемов АН СССР, членом Научного Совета по проблемам «Биологической основы освоения, реконструкции и охраны животного мира АН БССР». По итогам многолетней деятельности он избран Почетным членом Всесоюзного гидробиологического общества. С 1978 г. являлся бессменным ректором Народного Университета «Природа» на общественных началах.

За успехи в науке и подготовке кадров П.Г. Петрович был награжден Орденом Ленина (1967), Медалью «За доблестный труд» (1970), 10-ю Правительственными наградами СССР и 31-й Почетной грамотой Минвуза БССР, БГУ, АН БССР и др.

Павел Григорьевич Петрович не дожил до 100-летнего юбилея всего лишь 7 лет, уйдя из жизни 27 марта 2002 г.

FaLang translation system by Faboba
  • Універсітэцкі гарадок,

    Універсітэцкі гарадок,

    у цэнтры якога размяшчаўся парк і фантан. Від на фантан і Дом урада (канец 1930-х гг.).
  • 4-х-павярховы галоўны аўдыторны будынак БДУ.

    4-х-павярховы галоўны аўдыторны будынак БДУ.

    У iм была актавая зала на 1000 чалавек, а на цокальным паверсе размяшчаўся інтэрнат для 250-ці студэнтаў. Захаваўся на сучасным этапе ў перабудаваным выглядзе. Сёння з'яўляецца корпусам БДПУ імя М. Танка (1930-я гг.).
  • Будынак БДУ №1.

    Будынак БДУ №1.

    Будынкам БДУ №1 стала былая гімназія Фальковіча (сучасны гістарычны факультэт) (1920-я гг.).
  • Панарама ўніверсітэцкага гарадка.

    Панарама ўніверсітэцкага гарадка.

    Выгляд з боку Земляробчага завулка. Злева – будынкі медыцынскага і анатамічнага карпусоў, у цэнтры – прыродазнаўчы корпус (сучасны геаграфічны факультэт), справа – хімічны корпус (сёння будынак НДІ ядзерных праблем) і будынак фізіка-матэматычнага факультэта (цяперашні рэктарат) (1933 г.).