У ліпені 1921 года першым рэктарам БДУ стаў выбітны навуковец, гісторык, даследчык, беларусіст Уладзімір Пічэта, які заклаў падмурак беларускай універсітэцкай думкі, унёс неацэнны ўклад у фарміраванне нацыянальнай навукі.
Язэп Каранеўскі быў прызначаны рэктарам у кастрычніку 1929 года. Ён актыўна займаўся пытаннямі студэнцкага жыцця: палепшыў побыт і матэрыяльную забяспечанасць студэнтаў, укараніў вучэбную практыку ва універсітэцкую адукацыю.
У снежні 1931 года рэктарам БДУ быў прызначаны дзеяч народнай асветы Іван Ермакоў. Яго праца ва ўніверсітэце была звязана з цяжкім часам пераўтварэння сістэмы навучання ў БДУ.
У сакавіку 1934 года рэктарам БДУ стаў Анані Дзякаў. Пры ім канчаткова склалася структура ўніверсітэта ў выглядзе факультэтаў, кафедраў і лабараторый. На поўную магутнасць запрацавала аспірантура, узрасла агульная колькасць студэнтаў.
У ліпені 1937 года рэктарам БДУ стаў Нічыпар Бладыка, які за 5 месяцаў кіравання універсітэтам павялічыў завочны сектар у БДУ, актыўна займаўся пытаннямі пражывання студэнтаў.
У студзені 1938 года рэктарам БДУ стаў Уладзімір Бабраўніцкі. Ён актыўна займаўся навуковымі кадрамі БДУ, увёў штатную сістэму выкладання, а за свае намаганні атрымаў узнагароду «За выдатную працу ў галіне асветы».
Парфен Савіцкі быў прызначаны рэктарам БДУ ў снежнi 1938 года. Яму ўдалося не толькі нармалізаваць атмасферу ў педагагічным калектыве і палепшыць дысцыпліну студэнтаў, але і захаваць універсітэт падчас Вялікай Айчыннай вайны.
У снежні 1946 года рэктарам БДУ быў прызначаны Уладзімір Тамашэвіч. З яго імем звязана заснаванне Студэнцкага навуковага таварыства, новых аддзяленняў у БДУ. Сіламі калектыва ўніверсітэта адноўлены корпусы і аб'екты БДУ.
Рэктарам БДУ ў ліпені 1949 года быў прызначаны Іван Чымбург, які актыўна адстойваў інтарэсы ўніверсітэта, дамагаўся ўкаранення гісторыі Беларусі і беларускай мовы ў навучальных планах.
У жніўні 1952 года пасаду рэктара заняў Канстанцін Лукашоў. З яго імем звязаны перыяд росту паказчыкаў універсітэта, у гэты час пакладзены пачатак міжнародных кантактаў БДУ.
У красавіку 1957 года рэктарам БДУ стаў Антон Сеўчанка. Пры ім БДУ імкліва рос не толькі як навучальная ўстанова, але і як храм навукі, замацоўваючы тыя падмуркі, якія былі закладзены ў 1920-я гады першым рэктарам — Уладзімірам Пічэтай.
Усевалад Сікорскі ўзначаліў БДУ ў кастрычніку 1972 года. За гэты час рэктар распачаў спробы інтэграцыі навукі і адукацыі, пачаў працу па ператварэнні БДУ ў навукова-метадычны цэнтр, асаблівую ўвагу надаваў дысцыпліне студэнтаў і выкладчыкаў.
Уладзімір Белы стаў рэктарам БДУ ў чэрвені 1978 года. За сваю актыўную дзейнасць на карысць навукі і ўніверсітэта яго празвалі «вечным рухавіком» — вынікі працы Уладзіміра Белага адбіліся на якасным росце паказчыкаў універсітэта.
У студзені 1983 года Леанiд Кісялеўскі стаў рэктарам БДУ. За час яго працы сур'ёзна рэфармаваны кафедры грамадскіх навук, пры БДУ створаны навуковы цэнтр аэракасмічнай дыягностыкі прыродных рэсурсаў Зямлі.
У красавіку 1990 года рэктарам БДУ быў абраны Фёдар Капуцкі. Яго патрабавальнасць, эрудыцыя і арганізатарскі талент пазітыўна адбіліся на дабрабыце універсітэта. Праведзена вялікая работа па інфарматызацыі навучальнага працэсу ў БДУ.
Аляксандр Казулін стаў рэктарам БДУ ў жніўні 1996 года. Актыўна садзейнічаў развіццю міжнародных сувязяў БДУ, рэфармаваў сістэму падрыхтоўкі спецыялістаў па ўзоры вядучых еўрапейскіх універсітэтаў.
У 2003 годзе рэктарам БДУ стаў Васіль Стражаў, які садзейнічаў далейшаму развіццю ўніверсітэта і прыкладаў намаганні для таго, каб зрабіць БДУ родным домам для студэнтаў.
З 2008 года рэктарам БДУ з'яўляецца Сяргей Абламейка. Пад кіраўніцтвам Сяргея Абламейка БДУ пастаянна нарошчвае свой адукацыйны і навуковы капітал, умацоўвае пазіцыі ў міжнародных рэйтынгах.
У верасні 2017 года рэктарам БДУ стаў Андрэй Кароль. Андрэй Дзмітрыевіч прыхільнік дыялагічнага падыходу ў адукацыі і кіраванні, таму актыўна ўкараняе ў БДУ канцэпцыю адкрытага і эўрыстычнага дыялогу.

1921
 
1929
 
1931
 
1934
 
1937
 
1938
 
1938
 
1946
 
1949
 
1952
 
1957
 
1972
 
1978
 
1983
 
1990
 
1996
 
2003
 
2008
 
2017
 

А вы ведалі, што у гэты дзень

21 лістапада 1940

У лекторыі Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта ім. М.В. Ламаносава выпускнік БДУ прафесар Л.А. Арцымовіч пачаў чытаць курс лекцый па пытаннях атамнага ядра.

  • 1919–1920 гг.

    Пралог

    1919–1920 гг.
    Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт пачаў адлік сваёй дзейнасці з 30 кастрычніка 1921 г. Гэта стала знамянальнай падзеяй у гісторыі беларускага народа.

  • 1921–1925 гг.

    Пачатак

    1921–1925 гг.
    Стварыць з нуля ў Беларусі ўніверсітэт было па сіле толькі кампетэнтным людзям. А з улікам абставін гэта азначала, што імі маглі быць у большасці сваёй вопытныя і аўтарытэтныя прафесары былых імператарскіх расійскіх універсітэтаў і іншых ВНУ.

  • 1926–1929 гг.

    Станаўленне

    1926–1929 гг.
    Кожны ўніверсітэт адметны сваёй шматбаковай дзейнасцю: ён уплывае на грамадства, дзяржаву, асобу, ажыццяўляючы адукацыйныя і выхаваўчыя функцыі, навуковыя фундаментальныя і прыкладныя даследаванні.

  • 1930–1941 гг.

    Выпрабаванні

    1930–1941 гг.
    Ажыццяўленне ідэі беларускага ўніверсітэта на ўсіх этапах яго існавання патрабавала матэрыяльнага забеспячэння. Арганізатарам БДУ перш за ўсё трэба было знайсці больш-менш прыстасаваныя будынкі.

Владимир Игнатьевич Зуй – доктор геолого-минералогических наук, профессор кафедры инженерной геологии и геофизики географического факультета, специалист в области геотермии и геотермальной энергии, заместитель Председателя Белорусского национального комитета по Международной программе геологических корреляций.

В.И. Зуй родился 3 января 1941 г. в дер. Бобровники Воложинского (Ивенецкого) района Минской области. С 1948 по 1952 гг. учился в Голобурдской начальной школе, а с 1952 по 1955 гг – в Судниковской семилетней школе Воложинского (Ивенецкого) района Минской области. С 1955 по 1959 гг. – студент Минского энергетического техникума. После его окончания был направлен по распределению в Белгоспроект, г. Минск, где работал в качестве техника, старшего техника-электрика (1959 1962 гг.). С 1962 по 1966 г. работал мастером, прорабом, инженером производственного отдела в/ч 39816 Белорусского военного округа. Одновременно учился в Минском радиотехническом институте, где окончил кафедру автоматики и вычислительной техники в 1970 г. С 1970 по 1973 гг. работал в Лаборатории геохимических проблем (с 1971 г. переименована в Институт геохимии и геофизики АН БССР), где работал в качестве старшего инженера. С 1973 по декабрь 1976 г. – аспирант очного отделения Московского института нефтехимической и газовой промышленности им. И.М. Губкина, которую закончил с представлением диссертации к защите.

Кандидатскую диссертацию на тему «Вопросы моделирования термогидродинамических процессов в залежах высоковязких нефтей при интенсификации их разработки» защитил весной 1977 г. и получил ученую степень кандидата технических наук по специальности «Разведка и эксплуатация нефтяных, газовых и газоконденсатных месторождений». После завершения аспирантуры вернулся на работу а Институт геохимии и геофизики, где работал в качестве старшего инженера, старшего научного сотрудника. С 1981 по 31 декабря 2011 г. – заведующий лабораторией геотермии Института геохимии и геофизики АН БССР (впоследствии – НАН Беларуси). В 2008 г. Институт был передан в Министерство природных ресурсов а Республики Беларусь, а должность переименована в Заведующего отделом геотермии Белорусского научно-исследовательского геологоразведочного института «БелНИГРИ», вошедшего впоследствии в Республиканское унитарное предприятие «Научно-производственный центр по геологии» (Государственное предприятие «НПЦ по геологии» Министерства природных ресурсов и охраны окружающей среды Республики Беларусь.

Докторскую диссертацию на тему «Структура теплового поля платформенного чехла Беларуси» защитил в 2006 году. После упразднения отдела геотермии с января 2011 г. работал в качестве главного научного сотрудника.

С сентября 2007 г. работал на кафедре динамической геологии географического факультета в качестве профессора по совместительству. С сентября 2014 г. перешел на полную ставку вновь созданной кафедры инженерной геологии и геофизики Дальнейшая трудовая, научная и педагогическая деятельность связана с Белорусским государственным университетом.

Значителен вклад В.И. Зуя в изучении геотермических условий недр Беларуси, им было впервые организовано в республике изучение геотермальных ресурсов и оценке перспектив их использования для практических нужд (отопление зданий и сооружений, обогрев теплиц и т.п.).

Под научным руководством и при активном участии В.И. Зуя впервые было выполнено изучение геотермальных ресурсов в пределах всей территории Беларуси. Им впервые построена серия геотермических карт и карт плотности ресурсов подземного тепла в пределах разных стратиграфических толщ.

В.И. Зуй опубликовал монографии «Электромоделирование процессов теплового воздействия на нефтяной пласт». Минск: Наука и техника, 1984; монографии «Тепловое поле платформенного чехла Беларуси». Минск: Экономпресс, 2013; учебное пособие «Методы инженерно-геологических и гидрогеологических исследований». Минск: Изд-во БГУ. 2014. Он автор около 250 научных статей в различных, в том числе в ряде зарубежных изданий.

Имеет опыт научных исследований с 1970 г. Им опубликовано по состоянию на 2015 г. около 250 научных работ в республиканских, союзных и международных изданиях, которые получили широкую известность в кругах геотермиков, геологов, геофизиков. Многие публикации изданы на английском языке. Лидер геотермических исследований в стране.

Владеет следующими языками: белорусский, русский, английский – свободно; польский, немецкий, португальский – может объясняться. Имеет обширные научные связи с учеными из нескольких десятков стран мира.

В.И. Зуй участвовал во многих международных проектах, среди них – Europrope, Eurobridge, Geothermal Atlas of Europe (являлся лидером Советской рабочей группы и одним из редакторов этого Атласа), Atlas of Geothermal Resources of Europe, Special Report on Renewable Energy Sources (SRREN) в рамках Международного Совета по изменению климата – IPCC, Фонда Сороса и др. В настоящее время участвует в качестве эксперта в проекте ООН the UNECE Group of Experts on Energy Efficiency.

Участник многочисленных симпозиумов, конференций и конгрессов, состоявшихся за рубежом. Последний раз – Всемирный геотермальный Конгресс (World Geothermal Congress) в апреле 2015 г. в Мельбурне, Австралия, где выступил в качестве Председателя одной из его сессий и сделал два научные доклады. В течение 12 лет (1987 1999) являлся членом Международной комиссии по тепловому потоку при Международной ассоциации сейсмологии и физики земных недр (IASPEI), членом Международной геотермальной ассоциации (IGA), членом Геотермальной ассоциации Польши.

В.И. Зуй является членом редколлегий ВАКовских журнала «Литосфера» и научного бюллетеня «Природные ресурсы» (Беларусь), ВАКовского журнала «Мониторинг. Наука и технологии» (Россия), научного журнала «Геоинформатика» (Украина). На протяжении ряда лет являлся членом докторского Ученого совета по защите диссертаций при Институте геохимии и геофизики и РУП «БелНИГРИ».

Он читал лекции студентам с 2007 г. по 2015 г. по следующим предметам:
- Методика буровых работ;
- Гидрогеология;
- Гидрогеодинамика;
- Региональная гидрогеология
- Методы инженерно-геологических и гидрогеологических исследований;
- Геотермия подземной гидросферы;
- Инженерная геодинамика;
- Современные проблемы геологии;
- Геология нефти и газа.

Основные труды:
• монография Зуй В.И. «Электромоделирование процессов теплового воздействия на нефтяной пласт». Минск: Наука и техника, 1984;
• монография «Тепловое поле платформенного чехла Беларуси». Минск: Экономпресс, 2013;
• учебное пособие «Методы инженерно-геологических и гидрогеологических исследований». Минск: Изд-во БГУ. 2014.
• Geothermal Resources of Europe / Geothermal Atlas of Europe editors: E. Hurtig, R. Haenel, V. Čermak, V. Zui. Germany: Geographisch-Kartofraphische Anstalt Gotha, 1991/1992.
• Goldstein, B., G. Hiriart, R. Bertani, C. Bromley, L. Gutiérrez‐Negrín, E. Huenges, H. Muraoka, A. Ragnarsson, J. Tester, V. Zui. Geothermal Energy. In IPCC Special Report on Renewable Energy Sources and Climate Change Mitigation [O. Edenhofer, R. Pichs‐Madruga, Y. Sokona, K. Seyboth, P. Matschoss, S. Kadner, T. Zwickel, P. Eickemeier, G. Hansen, S. Schlömer, C. von Stechow (eds)], Cambridge University Press, Cambridge, United Kingdom and New York, NY, USA.”. 2011. рр. 572 – 621.

 

  • Універсітэцкі гарадок,

    Універсітэцкі гарадок,

    у цэнтры якога размяшчаўся парк і фантан. Від на фантан і Дом урада (канец 1930-х гг.).
  • 4-х-павярховы галоўны аўдыторны будынак БДУ.

    4-х-павярховы галоўны аўдыторны будынак БДУ.

    У iм была актавая зала на 1000 чалавек, а на цокальным паверсе размяшчаўся інтэрнат для 250-ці студэнтаў. Захаваўся на сучасным этапе ў перабудаваным выглядзе. Сёння з'яўляецца корпусам БДПУ імя М. Танка (1930-я гг.).
  • Будынак БДУ №1.

    Будынак БДУ №1.

    Будынкам БДУ №1 стала былая гімназія Фальковіча (сучасны гістарычны факультэт) (1920-я гг.).
  • Панарама ўніверсітэцкага гарадка.

    Панарама ўніверсітэцкага гарадка.

    Выгляд з боку Земляробчага завулка. Злева – будынкі медыцынскага і анатамічнага карпусоў, у цэнтры – прыродазнаўчы корпус (сучасны геаграфічны факультэт), справа – хімічны корпус (сёння будынак НДІ ядзерных праблем) і будынак фізіка-матэматычнага факультэта (цяперашні рэктарат) (1933 г.).